Twijfelen vraagt meer energie dan durven

Mogen onze kinderen mee gaan betogen voor het klimaat? Het is een vraag die ook bij ons thuis al op tafel gekomen is. Ja, deelnemen staat gelijk aan spijbelen. En als ouder wringt het om je kinderen toestemming te geven om een dag school over te slaan. Anderzijds getuigt het initiatief van al die jongeren van veel durf. Vanuit een engagement riskeren ze het toch om actie te ondernemen, ook al weten ze dat daar een sanctie tegenover kan staan.


En zo sta je als ouder, net als zoveel leerkrachten, voor een dilemma. Moedig je het engagement van je kinderen aan, ook al overtreden ze daarmee de regels? Of verplicht je ze om naar school te gaan, waardoor ze hun stem niet kunnen laten horen tijdens de klimaatbetoging?


Het is jammer dat de discussie tegenwoordig meer over spijbelen gaat, dan over de kern van de zaak. Als ouder vind ik dat we vooral fier moeten zijn dat onze kinderen het voortouw nemen in het klimaatdebat. Het gaat uiteindelijk meer over hen, dan over ons. Als we geen maatregelen nemen tegen de klimaatverandering, dan zijn het onze kinderen en de generaties na hen die er de zware gevolgen zullen van dragen. Voor hen is het letterlijk een zaak van levensbelang.


Net daarom moeten we vooral respect hebben voor het lef dat al deze jongeren tonen. Onze samenleving heeft nood aan mensen die durven. Je verliest veel meer energie door te twijfelen of je iets wel of niet gaat doen, dan door gewoon te springen. Wie durft, neemt verantwoordelijkheid en vertrekt vanuit de motivatie om zijn doel te bereiken. Durven gaat over de kracht vinden om te doen wat je wil doen.


En ja, daar hoort ook falen bij. Er is niets mis mee om een project te zien mislukken, nadat je de moed getoond hebt om ervoor te gaan. Al hoop ik uit de grond van mijn hart dat de jongeren van de Youth for Climate-actie zullen slagen in hun opzet. Zoals ze zelf zeggen, er is geen planeet B. En wat mij betreft, is het gerechtvaardigd om daarvoor te betogen.


Luc Van Gorp,

Voorzitter CM