Teken van zwakte?

Je zal vandaag maar vluchteling zijn en na een lange en gevaarlijke reis arriveren in het Maximiliaanpark. Je hoopt op een beter leven, maar wat krijg je te horen? Even goede vrienden, maar keer toch terug naar je eigen land. Hier is geen plaats voor jou.


Je zal vandaag maar langdurig ziek zijn en elke dag gaan slapen met de wens dat het morgen eindelijk beter zal gaan. Je wil niets liever dan terug aan de slag gaan, maar welke boodschap krijg je? Zit jij niet al heel lang thuis? Als je niet beter je best doet, zullen we een stuk van je uitkering moeten afnemen.


Je zal vandaag maar door een tegenslag je werk verliezen en tientallen sollicitatiebrieven sturen om een nieuwe job te vinden. Je kijkt zo uit naar die ene fantastische werkgever die jou een kans wil geven, maar wat hoor je politici verkondigen? Die werkloosheidsuitkeringen, het wordt dringend tijd dat we die beperken in de tijd.


In deze harde wereld lijkt het bijna een teken van zwakte om je nog mild op te stellen. Er zal maar eens een profiteur tussen al die vluchtelingen zitten, die helemaal geen reden had om zijn land te verlaten. Of stel je voor dat er een langdurig zieke is die alleen maar doet alsof hij rugpijn heeft. En wie weet is er wel een werkloze die voor zijn plezier thuis een vergoeding zit op te strijken. Dan maar beter hard zijn voor iedereen. De wereld is nu eenmaal niet voor doetjes.


Het is bijzonder jammer dat het zo ver is moeten komen. Want ongetwijfeld hebben we het allemaal al eens ervaren. Ook ik - dat geef ik grif toe - worstel af en toe met mildheid. Omdat het leven leert dat wie mild is, riskeert dat de ander over hem heen zal lopen. Mildheid wordt te vaak afgestraft.


Maar laat ons vooral niet reageren door even hard te willen zijn als de wereld rond ons. Mildheid bij anderen kan pas groeien als we bereid zijn om zelf ook mild te zijn.


Luc Van Gorp,


Voorzitter CM