Er was eens een kikkervisje

Een kikker, een appel en een ei. Vraag je je af wat die drie met elkaar te maken hebben? Om eerlijk te zijn, niets. Of toch niet rechtstreeks. Maar een kikker, een appel en een ei hebben voor mij toch iets gemeen. Ze roepen alle drie verwondering op.


Neem nu die kikker. Kun je je voorstellen dat die zijn leven begon als een minuscuul kikkervisje? Als je in het voorjaar op een vijver kikkerdril ziet drijven, kun je toch nooit geloven dat daar ooit een kikker uit kan groeien. En de appel die we vandaag in de winkel kopen. Enkele maanden geleden was dat nog een bloem aan een boom. Hoe verandert een bloem in een appel? Wetenschappers kunnen het ongetwijfeld uitleggen, maar ik hou het graag op een wonder der natuur. En heb je je ooit al afgevraagd hoe kippen erin slagen om zo’n grote, stevige eieren te leggen? Je zou verwachten dat er af en toe eentje breekt. En toch vinden we elke dag verse, ongeschonden eieren in het kippenhok.


Het mag banaal lijken, maar een kikker, een appel en een ei blijven mij verwonderen. Ook al heb ik in mijn leven al veel kikkers, appels en eieren gezien. Dat is net het mooie aan verwondering. Alles keert terug, maar altijd op een andere manier. Zoals een rivier die jaar na jaar hetzelfde traject volgt, maar waar steeds ander water doorheen stroomt. De uitdaging is om je te laten overvallen door datgene wat je niet kunt begrijpen. Om dat mogelijk te maken, mag je er niet te veel over nadenken. Want zodra je kunt verklaren hoe het kikkervisje verandert in een kikker, is de verwondering weg.


Reken voor jezelf eens uit hoeveel dagen in je leven je al opgestaan bent. Ik zal het voor mezelf verklappen: ik zit aan 19 358. Dat lijkt veel, maar eigenlijk is dat heel tastbaar. Als je daar bij stilstaat, verliezen we het best niet te veel tijd met nadenken of plannen. Veel beter is het om gewoon toe te laten. Want wie open door het leven gaat, botst op onverwachte zaken. En net in die onvermoede momenten schuilt de verwondering.


Luc Van Gorp,


Voorzitter CM